ติดต่อโฆษณา ( มีผู้ใช้งานทั้งหมดในขณะนี้ : 1,427 คน) color : เปลี่ยนตามวัน  
HOME > FW Mail > เรื่องราว สอนใจ

เรื่องเศร้าที่อ่านเเล้วน้ำตาไหลเลย

"แกน่ะเคยทำอะไรให้พ่อแม่ได้ภูมิใจบ้างไหมเรียนก็ไม่ได้เรื่องสู้น้องไม่ได้สักอย่างทำอะไรก็ไม่เป็น"

เสียงแม่ด่าไม่เว้นแต่ละวันโดยเฉพาะทุกครั้งวันประกาศผลสอบด้วยแล้วแพรวไม่อยากจะคิดเลย

แม่มักจะว่าเธอทุกครั้งที่เห็นผลสอบของเธอแพรวมีน้องสาวอีกหนึ่งคนชื่อว่า"แพร"

แพรเป็นคนเรียนเก่งเล่นกีฬาเก่งและที่สำคัญแพรเป็นคนสวยและน่ารักใครๆก็อยากเข้าใกล้

นั่นล่ะคือข้อแตกต่างระหว่างเธอและน้องส่วนเธอไม่มีอะไรดีสักอย่าง

แพรวเคยคิดอยู่เสมอว่าหากวันใดที่ไม่มีเธอแม่คงจะดีใจเพราะเธอไม่เคยทำอะไรได้ถูกใจแม่เลยแม้แต่ครั้งเดียว

แม่ไม่เคยยิ้มกับเธอไม่เคย.....เลย......แม้สักครั้งพ่อมักจะคอยอยู่ข้างแพรวเสมอในยามที่แม่ว่าเธอ

แต่เดี๋ยวนี้พ่อไม่ค่อยอยู่บ้านนานๆครั้งพ่อถึงจะกลับบ้านเมื่อพ่อกลับมาแพรวจะดีใจมากจนวิ่งเข้าไปหาพ่อเป็นคนแรก

แพรวกำลังนั่งอ่านหนังสือนิยายอยู่ในห้องเพลินๆ

ขณะนั้นเป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้วเธอได้ยินเสียงรถเข้ามาในบ้านใช่แน่ๆต้องเป็นพ่อเธอปิดหนังสือวางไว้บนเตียง

ใบหน้ายิ้มแย้มพ่อกลับมาแล้วดีใจจังฉับพลันแพรวก็รีบวิ่งลงไปข้างล่างแล้วเธอก็หยุดเมื่อได้ยินเสียงคนคุยกันมา

"เก่งจังลูกพ่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ด้วยอย่างนี้พ่อคงต้องให้รางวัลซะแล้ว"

พ่อยิ้มแย้มเมื่อได้ทราบข่าวว่าลูกสาวคนเล็กสอบได้มหาวิทยาลัยของ
รัฐบาล

"น่าจะให้รางวัลแกสักหน่อยนะคะคุณ"

แม่เองก็พลอยยิ้มแย้มไปด้วยรอยยิ้มของแม่ซึ่งแพรวเองไม่มีทางได้

"เอาอย่างนี้เราไปเที่ยวกันทั้งครอบครัวเลยดีไหมแล้วยัยแพรวล่ะคุณผมไม่เห็นเลย"

พ่อเริ่มสังเกตว่าลูกสาวคนโตไม่ได้อยู่ที่นั่น

"โอ๊ยรายนั้นอย่าไปพูดถึงเลยค่ะคุณวันๆเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องอย่าไปสนใจเลยค่ะ

เรื่องไปเที่ยวก็ไม่รู้จะไปหรือเปล่า

"แม่ว่าเราไปดูกันดีกว่าไหมลูกว่าจะไปเที่ยวไหนกันดีไหมจ๊ะ"แม่หันไปสนใจลูกสาวคนเล็กแทน

แล้วทั้งสามพ่อแม่ลูกก็พากันไปดูหนังสือท่องเที่ยวแพรวมองภาพนั้นน้ำตาร่วงเผาะๆ

นี่เธอเป็นส่วนเกินของบ้านหรือเปล่า

แพรวเดินออกไปทางด้านหลังบ้านเงียบๆโดยที่ไม่มีใครใส่ใจว่าเธอจะอยู่ที่นั่นหรือเปล่า

แพรวนั่งลงที่โต๊ะที่สนามหลังบ้านคนเดียวท่ามกลางแสงจันทร์

"กำลังคุยกับพระจันทร์อยู่หรือไง"มีเสียงดังมาจากบ้านข้างๆ

ชายหนุ่มยิ้มหน้าทะเล้นอยู่ที่กำแพงบ้านแพรวหันไปยิ้มให้

"วันนี้กลับมาบ้านช้าจังนะ"แพรวหันไปคุยกับต้นซึ่งเป็นเพื่อนบ้านของเธอเอง

ต้นเป็นทั้งเพื่อนบ้านและเพื่อนของเธอเขาอยู่ข้างเธอเสมอในยามที่เธอมีเรื่องทุกข์ใจ

"ขอไปคุยด้วยนะ"ว่าแล้วต้นก็กระโดดข้ามรั้วมายังบ้านของแพรวเขานั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเธอ

"เป็นอะไรน่ะทำหน้าไม่สบายใจอย่างนั้น"เขาจ้องมาที่หน้าของเธอ

"เปล่าหรอกก็คิดอะไรเรื่อยๆ"แพรวปฏิเสธ

"เอาอีกแล้วชอบคิดมากอยู่เรื่อยๆเลยนะแพรวต้นบอกแล้วอย่าคิดมาก"ต้นตำหนิเหมือนเธอเป็นเด็กๆ

"เรา.....เรา......"น้ำตาที่พยายามสะกดกลั้นไว้ตอนนี้มันกลั้นไว้ไม่ไหวเสียแล้ว

"อยากร้องก็ร้องออกมาเลยร้องออกมาให้หมดต้นจะอยู่ข้างๆแพรวเองนะ"

เขากุมมือของเธอเอาไว้เป็นการปลอบใจสักพักแพรวก็หยุดร้องไห้

"ขอบใจมากนะถ้าไม่มีต้นเราก็คงไม่รู้จะไปร้องไห้กับใคร"แพรวเริ่มยิ้มออก

"พี่ต้นคะ"เสียงแพรดังมาจากทางด้านหลังของทั้งสองต้นและแพรวหันไปทางต้นเสียงนั้น

"แพรมีอะไรเหรอ"

"แพรสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ค่ะแล้วพ่อก็กำลังจะพาพวกเราไปเที่ยวต่างจังหวัดค่ะ"

แพรยิ้มแย้มพูดคุยกับต้นโดยที่ไม่หันมาแพรวหรือสนใจเลยสักนิดว่าพี่สาวของเธอก็อยู่ที่นั่นด้วย

"อย่างนั้นแพรวก็ไปกับเขาด้วยสิ"ต้นหันมามองหน้าแพรว

เธออ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบอย่างไร"พวกเรา"ที่แพรหมายถึงนั้นคงหมายถึงแค่พ่อแม่และแพรมากกว่า

"ต้นแพรวขอตัวก่อนนะจะขึ้นนอนแล้วล่ะฝันดีนะ"แพรวลุกขึ้นร่ำลาเพื่อนแล้วก็เดินเข้าบ้านไป

ส่วนแพรอยู่คุยต่ออีกสักพักต้นก็ขอตัวเข้าบ้าน

แพรวกลับมานั่งอ่านหนังสือนิยายของเธอต่อเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นแพรวดีใจรีบไปเปิดประตู

พ่อคงมาหาเธอสินะแพรวเปิดประตูพร้อมกับรอยยิ้มแต่ทันใดนั้นรอยยิ้มนั้นก็จางไป

เมื่อคนที่เคาะประตูนั้นไม่ใช่พ่อแต่เป็นแพรนั่นเอง

"ขอฉันเข้าไปในห้อ'หน่อยฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่"แพรพูดด้วยน้ำเสียงห้วน

"เข้ามาก่อนสิ"แพรเดินเข้ามาทำท่าทางสำรวจห้องแล้วก็นั่งลงกับเตียงอย่างถือวิสาสะ

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่"แพรวปิดประตูแล้วหันมามองหน้าน้องว่ากำลังจะบอกอะไรกับเธอ

"พี่ต้นน่ะเขาไม่เหมาะสมกับพี่หรอกนะเขาทั้งหล่อเรียนเก่งแล้วก็รวยแล้วดูตัวพี่สิมีอะไรเทียบเขาได้บ้าง

ทางที่ดีพี่อย่าไปยุ่งกับเขาดีกว่าพี่ก็น่าจะรู้ตัวเองดีนะฉันพูดแค่นี้หวังว่าพี่คงจะเข้าใจถ้าไม่โง่จนเกินไป"

ว่าแล้วแพรก็เปิดประตูห้องแล้วก็เดินกลับที่ไปที่ห้องของตัวเองทิ้งให้แพรวงุนงงกับคำพูดทั้งหลายของน้องสาว

หลังจากวันนั้นแพรวพยายามหลบหน้าต้นอยู่ตลอดเวลา

ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดและไม่เข้าใจว่าหญิงสาวกำลังพยายามคิดจะทำอะไรกันแน่

"แพรว"ต้นเรียกเอาไว้ในขณะที่แพรวกำลังเดินจะเข้าบ้านเมื่อได้ยินเสียงเรียกเธอก็รีบจ้ำอ้าวเพื่อหนีเข้าบ้าน

แต่ไม่ทันต้นที่วิ่งมาดักหน้าเอาไว้

"นี่แพรวกำลังหลบหน้าต้นใช่ไหม"

ต้นจ้องหน้าเธอพยายามจะขอคำตอบ

"มันไม่ใช่อย่างนั้น"แพรวปฏิเสธ

"แพรวแพรวเป็นอะไรไปบอกต้นสิเกิดอะไรขึ้น"

ต้นเริ่มเสียงดังขึ้นเขาเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้วในตอนนี้

"แพรวเปล่า"เธอไม่รู้จะพูดอย่างไรได้แต่ปฏิเสธลูกเดียวทั้งต้นและแพรวเริ่มทะเลาะเสียงดังมากขึ้น

"ต้นรักแพรวนะได้ยินไหมต้นรักแพรว"เขาพูดเสียงดังและก็ดังมากพอที่แพรที่ยืนอยู่หน้าบ้านจะได้ยินด้วย

แพรวดีใจเหลือเกินที่เธอได้ยินคำนั้นจากปากเขาแต่เธอไม่อยู่ในฐานะที่จะรับความรู้สึกนั้นได้

แพรวไม่รู้จะทำอย่างไรเธอได้แต่ร้องไห้รู้สึกสับสนไปหมดอ้อมแขนที่แข็งแรงของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น

ความรู้สึกนี้ที่เธอไม่เคยได้จากผู้เป็นพ่อหรือแม่เลยสักครั้งเดียว

แพรวรู้สึกอบอุ่นและมั่นคงแต่นั่นไม่ได้ช่วยให้เธอแก้ปัญหาทุกๆอย่างได้

"พี่แพรวพี่ต้น"แพรตะโกนด้วยเสียงเกรี้ยวกราดทำให้ทั้งสองผละจากกันแพรวรีบปาดน้ำตาทิ้งให้หมด

"พี่ทำอย่างนี้ได้ยังไงกันไหนพี่ว่ายกพี่ต้นให้ฉันแล้วแต่วันนี้กลับจะกลืนน้ำลายตัวเองหรือไงกัน"แพรต่อว่า

"นี่มันอะไรกันแพรวต้นไม่เข้าใจ"ต้นหันมามองหน้าแพรวแววตาของเขาสับสนกับเรื่องที่ได้ยินมาก

"พี่ไม่ได้พูดอย่างนั้นแพร"แพรวส่ายหน้าปฏิเสธ

"พี่พูดสิพี่พูดจำไม่ได้หรือไง"แพรขี้ตู่เอาอย่างนั้นเธอจ้องหน้าแพรวดวงตานั้นแสดงแววเกลียดชัง

"แพรวต้นเข้าใจแล้วแต่ต้นขอบอกอย่างนะต้นมีหัวใจและไม่ใช่สิ่งของที่แพรวจะยกให้ใครก็ได้แพรวใจร้ายมากที่ทำกับต้นอย่างนี้

ในเมื่อแพรวไม่ต้องการต้นก็น่าจะบอกกันดีๆไม่น่าทำกันอย่างนี้เลยต้นเสียใจจริงๆ"ต้นมองแพรวด้วยสายตาที่เย็นชา

แล้วคำว่า"รัก"ล่ะหายไปไหนกันแพรวไม่อาจจะทนอยู่ตรงนั้นได้

ต้นเดินจากไปไม่ฟังแม้เสียงเรียกของเธอแพรวจึงวิ่งเข้าบ้านไปแต่แพรยังคงตามเข้ามาในห้องรับแขกอีก

"เธอทำอย่างนี้ทำไมกันแพร"แพรวร้องไห้เธออยากจะรู้นักว่าน้องสาวของเธอทำไมถึงได้ใจร้ายอย่างนี้

"ฉันอยากจะให้พี่เจียมตัวเอาไว้ว่าพี่น่ะมันเป็นใครกันพี่ไม่เหมาะกับเขาฉันเคยเตือนพี่แล้ว

พี่เองก็น่าจะรู้ตัววันนั้นฉันคงพูดไม่ชัดเจนแต่วันนี้ฉันจะขอประกาศฉันรักพี่ต้น

และจะทำทุกวิถีทางไม่ว่าจะทางใดก็ตามให้เขารักฉัน"

"เธอมันปีศาจชัดๆ"มือของเธอฟาดลงไปบนใบหน้าของน้องสาวเสียงดังเพี๊ยะ

"เกินไปแล้วนะนังแพรวแกกล้าตบลูกชั้นเหรอ"เสียงแม่ตะวาด

"แพรวทำร้ายแพรค่ะแม่แม่ต้องช่วยแพรนะคะ"แพรรีบวิ่งแจ้นไปหลบหลังแม่และฟ้องแม่ทันที

"แกกล้าดียังไงมาทำอย่างนี้กับลูกชั้นสู้น้องไม่ได้อิจฉาน้องแล้วทำร้ายร่างกายน้องหรือไงมากไปแล้วนะ"

แม่ฟาดฝ่ามือลงไปบนใบหน้าสีขาวซีดของแพรวเป็นการเอาคืนที่แพรวตบหน้าน้องสาว

แพรวกุมใบหน้าของตัวเองไว้น้ำตาไหลพรากอย่างกั้นไม่อยู่

"คำก็ลูกชั้นสองคำก็ลูกชั้นแพรวถามจริงๆเถอะเเม่เก็บเเพรวมาเลี้ยงหรือป่าวเปล่าทำไมเเม่ไม่เคยรักเเพรวเลย

เเม่ไม่เคยเห็นเเพรวเป็นลูกเลยใช่ไหมคะเเพรวสู้น้องไม่ได้เเพรวไม่เคยทำให้เเม่ภูมิใจไม่เคยทำให้เเม่ดีใจเลยใช่ไหมคะ

เเม่ถึงไม่รักเเพรวใช่ไหมคะเเม่"เเพรวมองหน้าเเม่จ้องมองหน้าผู้เป็นเเม่หาคำตอบ

ผู้เป็นเเม่อึ้งเมื่อเห็นภาพนั้นเเต่เเล้วก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว

"เเกอย่ามานอกเรื่องนะ"เเม่ตวาด

เเพรวรู้สึกเสียใจมากที่เเม่ไม่เคยเห็นความรู้สึกของเธอเลยเธอจึงเดินออกจากบ้านไป

เเต่ยังคงได้ยินเสียงเเม่ที่ตะโกนด่าไล่หลังมา

เเพรวเดินมากดออดบ้านของต้นพี่เดือนคนทำงานบ้านเดินออกมาเปิดประตูเเละให้เธอรออยู่สนามหน้าบ้าน

ต้นเดินมาพบเธอเเล้วเเววตาของเขาที่มองเธอด้วยสายตาที่เย็นชาราวกับไม่รู้จักกันมาก่อน

"ต้นเเพรวขอโทษเเต่เเพรวขอยืนยันว่าเเพรวไม่เคยยกต้นให้ใคร

เเพรวรักต้นรักเสมอเเละจะรักตลอดไป"เธอพูดกับหลังของเขาเพราะต้นไม่เเม้เเต่จะหันหน้ามามองเธอ

"เก็บคำว่ารักของเเพรวไว้เถอะต้นซึ้งใจกับมันมากกลับไปได้เเล้วต้นมีงานต้องทำ"เขาตัดบท

เเพรวรู้สึกเสียใจที่เเม้เเต่คนที่เคยบอกว่าจะอยู่ข้างเธอก็ยังเย็นชากับเธอวันนี้เเพรวไม่เหลือใครอีกเเล้ว

เเพรวมองภาพชายหนุ่มที่เธอรักมากที่สุดก่อนที่จะเดินจากไปพร้อมน้ำตาเงียบๆ

ต้นเหลือบมองหญิงสาวเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวเลยว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้มีโอกาสมองเห็นเธอในช่วงเวลาที่มีชีวิตอยู่

คืนนั้นขณะเเพรวเขียนจดหมายไว้สองฉบับวางไว้บนโต๊ะ

เเล้วเธอก็เดินลงไปข้างล่างพบเเม่กำลังนั่งดูทีวีอย่างมีความสุขกับเเพร

เธอนั่งพับเพียบกราบลงที่เท้าเเม่ไม่เข้าใจการกระทำของเธอจึงเอาเท้าหนี

เเพรวเงยหน้าขึ้นมองเเม่"ขอให้เเพรวได้มีโอกาสกราบเเม่เป็นครั้งสุดท้าย"

เธอพูดทั้งน้ำตาเเล้วก็เดินจากไปขึ้นห้องนอน

เช้าวันรุ่งขึ้นพ่อกลับมาบ้านพร้อมกับตั๋วเครื่องบินไปเที่ยวภูเก็ตพ่อเปิดประตูห้องนอนของเเพรว

เพื่อจะพาลูกสาวคนโตไปเที่ยวด้วยเเต่สิ่งที่เห้นคือเเพรวยังคงนอนอยู่บนเตียงเช่นเดิม

"เเพรวไปเที่ยวกันเถอะลูกเอาเเต่นอนอยู่เดี๋ยวก็ตกเครื่องหรอกปกติเราไม่นอนขี้เซาอย่างนี้นี่"

พ่อเดินยิ้มมานั่งลงที่เตียงข้างๆเธอเเต่เเพรวยังคงนอนไม่ลุกขึ้นมาคุยมายิ้มกับพ่อเหมือนเดิม

"เเพรวเเพรว"พ่อเรียกย้ำอีกมือที่กำอยู่เเบออกยานอนหลับจำนวนมากอยู่ในมือของเธอพ่อมองเเล้วหน้าซีด

"เเพรวไม่นะเเพรวลูกอย่าทำอะไรโง่ๆนะเเพรว"พ่อตะโกนสุดเสียงด้วยความตกใจ

พ่อกอดร่างที่ไร้วิญญาณของเเพรวเอาไว้เเน่นบัดนี้เธอไม่ต้องเเบกความทุกข์อีกเเล้ว

ไม่ต้องเสียใจเเละไม่ต้องมีน้ำตาอีกมีเพียงซองจดหมายสองซองที่พอจะบอกเล่าเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นได้ทั้งหมด

กราบเท้าคุณพ่อคุณเเม่

ขณะที่กำลังอ่านจดหมายฉบับนี้เเพรวคงไม่อยู่ที่นี่เเล้ว

เเพรวอยากจะขอโทษในทุกๆอย่างเเม้เเพรวจะไม่ใช่ลูกที่ดีไม่เคยทำให้พ่อเเละเเม่ภูมิใจ

เเพรวอยากเห็นรอยยิ้มของเเม่สักครั้งที่ยิ้มให้เเพรวเเต่ตอนนี้เเพรวคงไม่มีโอกาสนั้นเเล้ว

เเม้เเม่จะไม่เคยรักเเพรวเเม้เเม่จะว่าเเพรวเเต่เเพรวไม่เคยโกรธเเม่เลยสักครั้ง

เเพรวรู้ตัวดีว่าเเพรวไม่เคยทำให้เเม่ชื่นใจจะเเปลกอะไรถ้าเเม่จะไม่รักเเพรวเเพรวรู้ฐานะของตัวเองดี

วันนี้ไม่มีเเพรวเเม่คงสบายใจเเพรวหวังว่าการตัดสินใจของเเพรวครั้งนี้คงจะถูกใจเเม่

อย่างน้อยก็มีสักครั้งที่เเพรวได้มีโอกาสทำเพื่อเเม่

เเพรวอยากบอกพ่อกับเเม่ว่า

"เเพรวภูมิใจค่ะที่ได้เกิดมาเป็นลูกของพ่อกับเเม่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหรืออะไรจะเปลี่ยนเเปลงไป

ไม่ว่าเเพรวจะไปอยู่ที่ไหนเเต่สิ่งหนึ่งที่ยังเหลืออยู่เเละจะเป็นอย่างนี้ตลอดไปคือเเพรวรักพ่อกับเเม่ค่ะ"

รักเสมอจากลูกสาวคนโต

เเพรว.

"เเพรวไม่นะลูกไม่"พ่อยังคงร้องไห้เสียใจกับการจากไปของลูกสาวคนโต

"เเพรววววววววว........."เสียงของผู้เป็นเเม่ร้องไห้เธอไม่น่าเลย

ต้นเหตุที่ทำให้เเพรวตัดสินใจอย่างนี้ก็คือเธอเธอคนเดียวเเม่ร้องไห้เสียใจกับการกระทำของตัวเอง

"เเพรวลูกรักเเม่ขอโทษที่ไม่เคยใส่ใจลูกไม่เคยจะสนใจความรู้สึกของลูก

เเม้ลูกจะไม่เคยทำอะไรให้เเม่ภูมิใจเเต่เเม่ก็รักลูกเเม่ขอโทษลูกเเพรว...ลูกอยากเห็นเเม่ยิ้มใช่ไหมจ๊ะ

เเม่จะยิ้มให้ลูกเห็นนะลูกเเม่จะเอาใจลูกทุกอย่างที่ลูกต้องการเลยขออย่างเดียวอย่าทิ้งเเม่ไปนะลูก

กลับมาหาเเม่สิลูกเเพรวววว"ผู้เป็นเเม่ร้องไห้คร่ำครวญต่อร่างที่ไม่ไหวติงของลูกสาว

เเม่กอดเเพรวเอาไว้เเน่นนี่เเหละที่เธออยากได้มานาน

ต้นตื่นขึ้นมาตอนเช้าพี่เดือนยื่นซองสีชมพูให้เขาทำให้เขารู้สึกเเปลกใจมากว่านั่นคืออะไร

"จดหมายจากคุณเเพรวค่ะ"พี่เดือนบอกเเค่นั้นต้นรับมาอย่างงุนงงเขาค่อยๆเเกะจดหมายออก

เห็นใจความในจดหมายว่า

ถึงต้นคนที่เเพรวรักมากที่สุด

เเม้ต้นจะไม่ยอมรับคำว่ารักจากเเพรวเเต่เเพรวก็ยังยืนยันว่าเเพรวรู้สึกเช่นนั้น

เเพรวรักต้นเเละรักมานานเเล้วต้นเป็นคนเเรกเเละคนเดียวที่อยู่ข้างเเพรวในยามที่เเพรวท้อเเท้เเละหมดกำลังใจ

เเละเป็นคนเดียวที่เเพรวรักเเพรวดีใจมากที่ได้ยินว่าต้นเองก็รักเเพรวเช่นกัน

เเต่ต่อไปนี้จะไม่มีเเพรวที่ขี้เเยต้องร้องไห้ให้ต้นคอยปลอบอีกเเล้ว

เเพรวรักต้นเสมอนะเเละจะรักตลอดไปไม่ว่าเเพรวจะอยู่ที่ไหนก็ตาม

รักตลอดไป

เเพรว..

"เเพรวเอามาให้หรือครับพี่เดือน"ต้นหันมาถาม

"เปล่าหรอกค่ะคุณวินิตคุณพ่อของเธอเอามาให้ค่ะคุณเเพรวเธอเสียเเล้วค่ะ"

"เเพรวตายเเล้ว"คำพูดนั้นยังคงก้องอยู่ในหูของเขา

"ไม่จริงเเพรวไม่ตายไม่........."ต้นร้องอย่างบ้าคลั่ง

หลังจากได้รู้จากพี่เดือนว่าเเพรวกินยานอนหลับเกินขนาดจนเสียชีวิตเมื่อคืนเขาเองก็มีส่วนผลักดันให้เธอทำเช่นนั้น

เขายืนค้างไร้ความรู้สึกใดๆเเต่เเล้วก็มีลมผ่านมาเย็นๆวูบหนึ่ง

เเล้วก็กลายเป็นความรู้สึกที่อบอุ่น

"ต้นเเพรวรักต้นที่สุดเเพรวอยากอยู่กับต้นอยากให้ต้นอยู่ข้างๆเเพรวเเต่เเพรวคงทำไม่ได้เเล้ว

เเพรวต้องไปเเล้วถึงเวลาของเเพรวเเล้ว"

เเพรวกอดเขาเป็นครั้งสุดท้ายเเล้วจากไปต้นรู้สึกได้ว่านั่นคือเเพรวเเต่เขาคงไม่มีทางรั้งเธอไว้ได้อีกเเล้ว

เขาเป็นคนที่อยู่ข้างๆเธอคอยดูเเลเธอให้ความรักกับเธอ

เเพรวเองรักก็เขาเเต่วันนั้นเขากลับปฏิเสธความรู้สึกของเธอทำลายความรู้สึกของเธออย่างไม่ไยดี

วันนี้สวรรค์คงลงโทษเขาเเล้วเเพรวจากไปเเล้วเขาไม่มีโอกาสได้ดูเเลผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดอีกเเล้ว

สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้ก็คือคำว่ารักกับเวลาที่สายไปนั่นคือบทลงโทษที่สวรรค์มอบให้.
โดย : hatasusuki , 2009-03-05 ,
2 ชอบ
1 ไม่ชอบ
   
  หางาน
ประชาสัมพันธ์
รวมเมล์น่าอ่าน
ปุ๊กปิ๊กคลับ
หาเพื่อน MSN!
 
 

This is some default tab content, embedded directly inside this space and not via Ajax. It can be shown when no tabs are automatically selected, or associated with a certain tab, in this case, the first tab.


News : ข่าวการเมือง ,ข่าวเศรษฐกิจ ,ข่าวกีฬา ,ข่าวต่างประเทศ ,ข่าวการศึกษา ,ข่าวอาชญากรรม ,ข่าวเทคโนโลยี ,ข่าวในพระราชสำนัก ,ข่าวทั่วไป
ข่าวประชาสัมพันธ์ : งานการกุศล ,แนะนำ Web site ,ขาช้อป ,Event/Exibition ,การประกวด/แข่งขัน ,อื่นๆ ,ท่องเที่ยว
Clip VDO : คลิปขำๆ ,กีฬา ,แอนนิเมชั่น ,Sexy ,MV (Asian) ,MV (Inter) ,อื่น ๆ ,โฆษณา ,MV (Thai) ,ตัวอย่างหนัง ,คลิปสยองขวัญ ,Clip Cute ,ข่าว
Flash Game : อื่น ๆ ,Sport Game ,Shooting Game ,Mario Game ,Dress Game ,Cute Game ,Card Game ,Action Game ,Board Game ,Racing Game
ท่องเที่ยว / เที่ยวกิน : Night life ,ร้านน่านั่ง ,ของอร่อยริมทาง ,กินไม่อั้น ,ตะลุยต่างแดน ,เที่ยวทั่วไทย ,โรงแรม....ในฝัน
FW Mail : ตลก ขำขัน ,เกมส์ทายใจสนุกๆๆๆ ,เคล็ดลับ ชาย-หญิง ,รัก รัก รัก ,แปลก มหัศจรรย์ ,ทั่วไป ,การกุศล ,ข้อคิดดีๆ ,น่ารักจัง ,เรื่องควรระวัง ,คำคม ,สาระน่ารู้ ,เรื่องราว สอนใจ
ดูดวง : ดูดวงรายวัน ,ดูดวงรายเดือน ,ดูดวงรายสัปดาห์ ,อื่นๆ
Pic post : การ์ตูน , ข่าวเเละเหตุการณ์ ,เซ็กส์ซี่ , น่ากลัว ระทึกขวัญ , สถานที่ท่องเที่ยว , อื่นๆ ,สาวสวย ,ธรรมชาติ ,เด็กๆๆ น่ารัก ,ตุ๊กตา น่ารัก , อาหาร , รถยนต์ , นักเรียน นักศึกษา ,ขำขัน สนุกสนาน ,สัตว์ ,กีฬา ,ความรัก ,เทคโนโลยี , แปลกประหลาด ,สุขภาพ , เกมส์ ,โฆษณา ,หนุ่มหล่อ
บันเทิง : Asian star ,Hollywood star ,ดูหนัง ,คอละคร/ซีรี่ฮิต ,Thai star ,การประกวด..ต่างๆ ,Pukpik Dara
Pukpik Club : เก็บตกจากเวปบอร์ด ,Club แนะนำ ,Blog น่าอ่าน
หางาน : งานอื่นๆ ,งานราชการ ,งานรัฐวิสาหกิจ ,งานสถาบันการศึกษา ,งานเอกชน
ข่าวสารสมาชิก : ข่าวสารทั่วไป ,แลกของรางวัล
Pukpik.com( 05/08/2009 ) All Rights Reserved.

Thaimisc.com | BBZnet.com | Be2Hand.com | ManyFile.com
Pukpik.com | Free Webboard | Free Forums | รับทำเว็บไซต์ | รับทำเว็บโรงแรม
บริการทำเว็บไซต์ : รับทำเว็บ | รับทำเว็บไซต์ | รับทำเว็บขายของ | รับทำเว็บบริษัท | รับทำเว็บสำเร็จรูป
ฝาก Server :รับวาง Colo | Colocation | Co-location | วาง Colo ที่ CAT
ซื้อ Server : VPS ราคาถูก | ซื้อ Server | ขาย Server | Server ราคาพิเศษ | ราคา Server | Dell Server | ขาย Dell Server
ฝากเวบไซต์ : ฝากเวบไซต์ | เว็บโฮสติ้ง | windows hosting
E-commerce :ชุดคลุมท้อง | เดรสคลุมท้อง | เสื้อเปิดให้นม | ชุดออกงานคุณแม่ | กางเกง/กระโปรงคนท้อง
Others : ดอกไม้ประดิษฐ์ | siamplantasia